Yahudi ve Hıristiyanların Tanrı algısı

Categories Diğer DinlerPosted on

Yahudilikteki Tanrı algısı antropomorfik (insan benzeri) bir algıdır. Yahudi algısında Tanrı, zaman zaman insana dönüşür ve beşeri vasıflar taşır.

Mesela insanı yarattığı için pişman olur (Tekvin 5-7), Sarah’ı hamile bırakır (Tekvin 1-2), Yakub ile güreşir (Tekvin 22-32), ‘insan’a görünür (Tekvin 30), yorulur ve dinlenir (Tekvin 3). Kur’an’a göre ise: “O, aşkın ve en yücedir” (Şûrâ 4), “Hiçbir şey O’nun benzeri bile olamaz” (Şûrâ 11), “Gözler onu göremez, ama O, gözleri görür” (En’âm103). Yahudilikte Yahve, İsrailoğulları kavminin “milli Tanrı”sıdır (Tekvin 8). Kur’an’da O, “Bütün insanlığın Rabbi” (Nâs 1) ve “Bütün bir varlığın Rabbi”dir (Fâtiha 2).

Hıristiyanlıkta tanrı algısı, teomorfik (tanrılaştırılmış insan) algısının bir yansımasıdır. Mısır, Mezopotamya ve Hint gibi kadim çoktanrıcı kültürlerde var olan teslis öğretisi, Hıristiyan teslisiyle bu noktada benzerlik arz eder. Her şeyiyle ölümlü bir beşer olan Meryem oğlu İsa’nın tanrısal bir tabiatı olduğu savunulur. Kur’an bunu Peygamber olarak takdim ettiği Meryem oğlu İsa’ya yapılmış bir iftira olarak takdim eder (Mâide 117). Bu iddiayı şiddetle reddettiği surede, Hıristiyanların Meryem oğlu İsa’ya tanrısallık atfetmelerini ret bağlamında şöyle der:

“De ki: O Allah, eşsiz, benzersiz, tektir. Her şey O’na muhtaç, O hiçbir şeye muhtaç değildir. O baba da, oğul da olmamıştır. Hiçbir şey O’na asla denk ve benzer olmamıştır.” (İhlas 1-4)

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir